Jelle en Gijs


Ja, ik vind hier iets van. Ondanks dat ik me voorgenomen had er niets van te vinden. Seksueel misbruik en ongewenste intimiteiten zijn geen zaken om zomaar aan voorbij te gaan of om te bagatelliseren. Melding dient altijd serieus genomen te worden. Dat is de basis.

Dit betekent niet dat ik alles klakkeloos voor waarheid aan hoef te nemen. Dat doe ik bij andere kwesties of beweringen ook niet. De beschuldiging van Jelle Brandt Corstius (eerst in dagblad Trouw, in de herhaling bij De Wereld Draait Door) is dermate ernstig dat hier uiteraard aandacht aan besteed moet worden. Echter, aangezien hij het naar buiten brengt via veel gelezen en bekeken media kunnen reacties niet uitblijven. Ook kritische, zo werkt dat. En dat er vraagtekens bij de beschuldiging geplaatst worden is ook niet vreemd. Geen naam noemen, er pas vijftien jaar na dato mee naar buiten komen, ik vind dat merkwaardig. Wanneer je dit doet om nieuwe gevallen van misbruik te voorkomen dan had dit wel eerder gemogen.

Maar geloof ik het verhaal dan niet? Jawel hoor, maar niet zonder voorbehoud. Want waarom zou ik Jelle geloofwaardiger vinden dan Gijs? Ik kan geen reden bedenken. Ik verbaas me dan ook over de mensen die zich zonder meer achter Jelle scharen. Of erger, de beschuldigde uitmaken voor alles wat lelijk is en hem zonder wederhoor publiekelijk aan de schandpaal nagelen. Ik kan me vergissen maar ik heb de indruk dat het vaak dezelfden zijn die hoog opgeven over onze rechtsstaat maar in dit geval voorstander lijken van ‘trial by media’ en omgekeerde bewijslast. Je bent schuldig tot het tegendeel bewezen is. Het is volkomen logisch dat je dan als beklaagde in de tegenaanval gaat, een advocaat in de arm neemt en óók de populaire media opzoekt. Voor een level playing field.

Een oordeel laat ik graag aan de rechter. Ik wel.

Advertenties

Berlijn, een hernieuwde kennismaking

Wat zou ik nog herkennen in Berlijn, gezien het feit dat mijn laatste bezoek aan die stad in 1985 plaatsvond?
Naast dat het een goede trip met de familie beloofde te worden was het juist dát wat me het meeste bezig hield. Hoe gek het ook klinkt, de “Muur” was natuurlijk een prima oriëntatiepunt, het schepte de nodige, weliswaar bizarre, duidelijkheid.
En de sfeer…tja, die zou enorm veranderd zijn.
Over de heen- en terugreis zal ik kort zijn: die lukten.

3 mei

Anreise.
’s Avonds met zijn allen gegeten bij de Italiaan in de Lindenstrasse en met moeder, broer en zus nog een drankje gedaan bij de Gendarmenplatz.

Gendarmenplatz

Gendarmenplatz

4 mei

Ontbijt.
We lopen richting de Brandenburger Tor en stoppen uitgebreid bij het monument ter nagedachtenis van de in Tweede Wereldoorlog vermoorde Joden. Het is een indrukwekkend monument opgebouwd uit een grote hoeveelheid antracietgrijze blokken van verschillende hoogte. Het aantal blokken representeert niet het aantal vermoorden maar de hoeveelheid symboliseert wel de enorme schaal waarop dit gebeurde.

Monument ter nagedachtenis aan de in WO2 vermoorde Joden

Monument ter nagedachtenis aan de in WO2 vermoorde Joden

Aangekomen bij de Brandenburger Tor realiseerde ik me weer dat dit vanuit West-Berlijn niet mogelijk was, destijds. Je keek vanaf een verhoging, over de muur, tegen de achterkant aan. Ik vond het een vreemde gedachte om nu ongehinderd door te kunnen lopen naar Unter den Linden. Raar natuurlijk, dat je referentiekader een gedeelde stad is…

Bij de Reichstag hebben we de nodige foto’s gemaakt maar helaas bleef het daarbij. Zelfs van te voren inschrijven voor een rondleiding en toegang tot de koepel, was niet meer mogelijk. Op internet wordt aangeraden om dit twee dagen voor de gewenste datum te doen maar ook vijf dagen ervoor bleek al te optimistisch. De hele week was volgeboekt.
Het blijft een imposant gebouw dus een wandeling er omheen is iets dat je niet moet laten.

Reichstag

Reichstag

Met bus 100, een soort toeristenbus maar dan als reguliere lijndienst, zijn we naar de Kurfűrstendamm gegaan. Daar werd de eerste Currywurst soldaat gemaakt en hebben we de Gedächtniskirche bezocht. Zowel de oude, grotendeels door bombardementen vernietigde, als nieuwe kerk zijn zeer de moeite waard om te bekijken.

4 mei, dus Dodenherdenking. Wat doe je dan wanneer je op dat moment in Berlijn bent. Best apart, vond ik.
Ik had thuis al eens gekeken wat de mogelijkheden waren om in Berlijn toch gepast de doden te herdenken. In Berlijn vond geen herdenking plaats maar de Nederlandse Ambassade organiseerde er een op kamp Sachsenhausen, bij Oraniënburg, een kilometer of 35 ten noorden van Berlijn.
Hiervoor moest je je wel aanmelden, ze wilden wel bij benadering weten op hoeveel aanwezigen ze konden rekenen. Dat hebben we dus gedaan.
De locatie is zeer bijzonder en beladen, dat is wel duidelijk. Ook het programma beloofde veel.
Toespraken van een kamp-overlevende, de ambassadeur in Duitsland en van een Duitse minister.
Ik was er met mijn moeder en zus en we waren het er wel over eens dat vooral die laatste een zeer mooie, inspirerende en hoopvolle toespraak hield. Een en ander werd muzikaal aangevuld door het Betuws Mannenkoor. Not my cup of tea, maar dat was in dit geval bijzaak.
Na de twee minuten stilte werden de kransen en bloemen gelegd op de fusilladeplaats. Voor dhr. Snep, de kamp-overlevende, was dit in het bijzonder een emotioneel moment. Die zal daar het nodige van gezien hebben.. De kransen werden gelegd door de hoogwaardigheidsbekleders en de bloemen door de overige aanwezigen. We kregen witte tulpen aangereikt maar moeders had zelf al witte rozen meegenomen. We waren de enigen die zelf iets bij ons hadden.
De rozen hadden we van huis meegenomen, nog bijna in de knop. Maar na een dag in de auto ontploften ze bijna, zo groot en open waren ze toen we ze legden. Mooi!

Fusilladeplaats Sachsenhausen

Fusilladeplaats Sachsenhausen

Na afloop was er koffie en een koekje en ik ben alles nog even gaan verwerken bij de Italiaan om de hoek van het hotel, onder het genot van een Erdinger. En nog een paar.

5 mei

Ontbijt.
Gezamenlijk naar de bovenste, 24ste, verdieping van een restaurant nabij de Potzdamer Platz gegaan. Vanwege het uitzicht en de snelste lift van Europa. Eerlijk gezegd viel het uitzicht me wat tegen. Veel markante gebouwen staan precies achter nieuwe hoogbouw en bovendien heb je, in vergelijking met bijvoorbeeld Parijs, minder herkenningspunten. Althans, zo ervaar ik dat. Maar goed, Parijs ken ik sowieso beter.
Hierna hebben we ons gesplitst en ben ik met moeders richting Alexanderplatz gegaan en zijn vanaf daar naar de Berliner Dom gelopen. Wat een mooi pandje is dát zeg! En hoog ook, btw… Ik ben naar boven gelopen over zo’n trap waarbij je steeds denkt, nu ben ik er. En dat je dan moet vaststellen dat het nog niet het geval is. De trap wordt al maar smaller en de laatste etappes gaan over een wenteltrap, het best te vergelijken met die in de Sacré-Coeur. Uiteindelijk ben je buiten, op de rand van de koepel. Dat is wel de moeite waarde hoewel je er beter niet aan kunt beginnen wanneer je slecht ter been bent of je conditie te wensen over laat. Schouderklopje voor mezelf is wel op zijn plaats dus.

Berliner Dom

Berliner Dom

Na de Dom hebben we het Pergamon Museum bezocht. Jammer dat het Pergamon Altaar, het belangrijkste en bekendste stuk van het museum, vanwege bouwwerkzaamheden niet te zien was. Ook de nodige vitrines waren leeg om die reden. Bang dat het zaakje om zou vallen door de trillingen. Goede timing wel, in de meivakantie…
’S avonds nog even langs Checkpoint Charlie gehobbeld (wat daarvan over is), fotootje gemaakt van moeders met de allies en daarna met de hele club gaan eten bij Maximilian aan de Friedrichstrasse.
Geëindigd met Erdinger bij de Italiaan, met broer en zwager.

6 mei

Ontbijt.
Na het ontbijt met moeders naar het Joods Museum geweest. Heel goed.
We waren het erover eens dat dit interessanter (voor ons) was dan het Pergamon. Smaken verschillen uiteraard maar de variatie en de wijze waarop alles tentoongesteld en gecommuniceerd werd, sprak ons zeer aan. Ik heb een wens gedaan en opgehangen in de granaatappelboom. Ik vertel niet welke, ga zelf maar kijken, ik ga er zeker nog eens naar toe.

Granaatappelboom, Jüdisches Museum Berlin

Granaatappelboom, Jüdisches Museum Berlin

Met bus 248 ben ik richting Alexanderplatz gegaan. Ik ben een halte eerder uitgestapt want mijn doel was het DDR museum. Ik was op zoek naar herkenning, kijken of ik de jaren tachtig sfeer op zou kunnen roepen. Deels lukte dat. Veel voorwerpen die je er tegenkomt zijn zó DDR!
Schoolspullen, gedrukte media, FDJ materiaal, de onvermijdelijke Trabant en veel meer. Voor kinderen vanaf een jaar of tien (gok ik) is het overigens een aanrader. Het is een “interactief” museum. Je kunt lades openen waarin diverse DDR prullaria liggen ter verduidelijking van een betreffend onderwerp. “Schooltijd in de DDR bijvoorbeeld. Bij het openen van deurtjes vind je ook allerlei materiaal of er begint een film af te spelen. Erg leuk gedaan allemaal en ik denk dat je hier iets van de DDR-sfeer mee kunt krijgen. Aanrader.

DDR Museum, Berlin

DDR Museum, Berlin

We hebben ons weer verzameld bij Checkpoint Charlie en zijn voor de tweede keer gaan eten bij Maximilian, want prima toko.
Geëindigd met Erdinger bij de Italiaan, met zus en schoonzus.

7 mei

Ontbijt.
Het hoort erbij, een rondvaart op de Spree. Het is niet erg origineel maar toch leuk om alles een relaxt vanaf het water te bekijken. Het was zonnig, zoals elke dag, maar winderig. Koud was het niet en met een cappuccino binnen handbereik viel er niets te klagen. En een paar uur gewoon zitten na al dat gesjouw is ook niet verkeerd.
Na de lunch (verrassing, bij een Italiaan) heb ik me afgescheiden van de shoppers en ben richting de Hackescher Markt gegaan. Leuke wijk die me deed denken aan het Quatier Latin. Echt een artiesten-, studenten- en yuppiewijk met veel restaurants en trendy winkels.
Sfeervol.
Op mijn lijstje stond nog het panorama van Asisi. Hiervoor moest ik weer naar het onvermijdelijke Checkpoint Charlie. Asisi is een kunstenaar die door middel van opgeblazen en anderszins bewerkte foto’s een tijdbeeld toont. In dit geval van een willekeurige locatie in Berlijn ten tijde van de Muur maar Rome in het jaar 813 schijnt hij ook al onder handen genomen te hebben. Het is enigszins te vergelijken met Panorama Mesdag. Samen met het DDR museum is dit waarschijnlijk de beste mogelijkheid om iets van de Berlijnse sfeer “tijdens De Muur” te proeven. Je kijkt als het ware vanuit West-Berlijn over de Muur richting het oosten.
Je ziet de graffiti aan jouw kant en de wachttorens, de Todesstreiffe en het grauwe kilheid van Oost-Berlijn aan de andere kant. De tegenstelling tussen West en Oost is treffend in een (GROOT!) beeld gevangen waar je lang naar kunt blijven kijken. Wederom een aanrader.
Bijzonder vond ik de geëmotioneerde Duitsers die ik er zag. Ik ben er nog niet over uit of dat kwam doordat ze geconfronteerd werden met een periode waarin ze geleden hadden, of dat ze er juist naar terug verlangden…

Panorama Asisi

Panorama Asisi

De verzamelplaats voor het diner was dit keer U-Bahn station Friedrichstrasse. Dichtbij vonden we een restaurant dat ons wel wat leek, en dat bleek terecht. Eten in Berlijn is sowieso prima en zeer betaalbaar. Het kan maar gezegd zijn.
Na het eten ben ik met mijn zwager teruggelopen naar het hotel, de rest pakte het OV.
Bij Checkpoint Charlie hebben we nog wat melige foto’s gemaakt en een cappuccino gedronken.
Geëindigd met Erdinger bij de Italiaan, met moeder en zwager.

8 mei

Ontbijt.
Heimreise.

Mijn hernieuwde kennismaking met Berlijn voldeed volledig aan mijn hooggespannen verwachtingen, ik kom zeker weer terug. De sfeer van “toen”, die krijg je uiteraard nooit meer gevoeld, das war einmal.
En dat is maar goed ook.

Familie: bedankt.

Dodeherdenking

20140506-095719.jpg

Gesneuveld na zijn eigen strijd.
R.I.P.

  • AJ

  • Recente Tiksels

  • Categorieën

  • Tiksel Archief

  • Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

    Doe mee met 581 andere volgers

  • Advertenties